We zijn inmiddels 2 weken verder en we kunnen de moeder Tinkerbell aanhalen en voorzichtig zelfs optillen. Volgens ons is Tinkerbell nog geen jaar oud en dus eigenlijk veel te jong om een nest te hebben. Maar ze heeft het wel.

Alleen zal ze het niet redden dat is ons inmiddels wel duidelijk, dus helpen we haar waar we kunnen.
Na een dag of 9 a 10 was ze van plan het nest te verhuizen, om te voorkomen dat we haar dan uit het oog zouden verliezen hebben wij de kittens naar een doos in onze schuur verhuist. Gelukkig was dit geen probleem.

Het is de bedoeling dat dit stel lieve huiskatjes wordt, dus elke dag halen we ze twee bij twee om de beurt naar binnen. En we knuffelen ze vaak, zodat ze leren dat mensen fijn zijn en niet eng.
Onze eigen katten hebben daar zo hun eigen mening over, eigenlijk vinden ze die kleintjes maar eng...

Overigens, het zijn 2 poesjes, 1 lapje en 1 zwart-wit en 2 katertjes, 1 rood-wit en 1 zwart-wit.

De kittens zijn nu ruim 2 weken als ze de hele

dag schreeuwen, er is iets niet goed. Blijkbaar heeft Tinkerbell niet genoeg melk. Op zich is dat zo vreemd nog niet, het is een heel jong poesje wat het duidelijk moeilijk heeft. Dus besluiten we om maar te gaan bijvoeren, eerst met verdunde koffiemelk (op zondag is de dierenwinkel niet open) en dan met vervangende kittenmelk.

In eerste instantie vinden de kittens het maar niks, maar honger maakt rauwe bonen zoet, zoals het spreekwoord zegt.
3 x daags voeden we de kittens nu bij met kittenmelk. Dit doet moeder ook goed, ze krijgt zo de kans wat op krachten te komen.

3 weken

Blijkbaar heeft het bijvoeren geholpen en is Tinkerbell weer wat op krachten gekomen. De kittens zijn weer stil en hebben nauwelijks nog behoefte aan extra melk.

Ze zijn nu ruim 3 weken oud en de 'knoeitijd' is gekomen, zo noemen wij de tijd dat ze leren om zelf te gaan eten.
Het zwart-witte katertje heeft door hoe je melk uit een bakje moet drinken, of toch niet helemaal ?  Hij steekt zijn neus in de melk en likt dan zijn neus af LOL
We zijn ook begonnen met vast voedsel in de vorm van blikvoer, klein beetje op mijn vingertop en dat in het bekje smeren. De jongens vinden het maar niks en spugen het zo snel mogelijk weer uit, de meiden vinden het wel lekker en proberen het al zelf te eten.

Nu ze 3 weken zijn begint ook de leuke tijd, de tijd van ontdekken en het begin van spelen. Het zwart-witte katertje vindt het prachtig als hij naar binnen mag en raced zo snel hij kan door de kamer, we hebben hem voorlopig dus ook maar Lewis genoemd, naar de F1 coureur Lewis Hamilton. Het rood-witte katertje heeft nog geen haast en zoekt het liefst een plekje om lekker te slapen, voorlopig heet hij dus maar Lazy.

De beide poesjes zijn niet zo avontuurlijk en gaan het liefste samen op ontdekking. Het zwart-witte poesje heeft voorlopig de naam Moira gekregen en het lapje krijgt (van de toekomstige eigenaren) de naam Rosie/Roosje (naar de vrouw van Sam Gewissies uit Lord of the Rings)

Dagelijks komen ze nu 2x keer een uurtje binnen in huis om aan ons, de andere katten en alle huiselijke geluiden te wennen.
Niet al onze katten zijn er even blij mee, maar langzaam maar zeker worden de kleintjes geaccepteerd. Onze Kiddyo heeft er in ieder geval al geen moeite meer mee.

De moeder Tinkerbell wordt elke dag ook steeds makkelijker, we mogen haar nu al optillen.

4-5 weken
Het gaat nu snel, ze groeien elke dag en ook leren ze elke dag iets nieuws. 2x een uurtje per dag binnen is niet meer genoeg, ze hebben energie genoeg om steeds verder op verkenning te gaan. Als we nu bij de grote bak in de schuur komen worden we met geschreeuw verwelkomd, ze willen eruit !
En ze willen eten, veel eten. Nog steeds gaan ze per 2 tegelijk naar binnen, we willen niet dat Tinkerbell bij een nest zonder kittens komt. In deze periode besluit onze poes Bloem de opvoeding en verzorging van het nest op zich te nemen als een soort pleegmoedertje. Lazy heeft een nieuwe naam gekregen: Ryan.

6 weken
Tinkerbell kijkt steeds minder naar de kittens om, eigenlijk komt ze alleen nog in de grote bak om te eten en soms brengt ze een muis mee voor de kittens.
Iets wat direkt laat zien dat katten eigenlijk nog heel wilde dieren zijn, er wordt gegromd en gevochten voor een echte muis.
Aan het einde van de 6e week weten ze ook via de nestdoos uit de bak te komen, maar erin kunnen ze dan niet meer...
Tinkerbell heeft ook geen melk meer en we besluiten ze definitief naar binnen te halen, eerst Lewis en Moira (de grootste springers) en 2 dagen later ook Ryan en Rosie.
De kleintjes vinden het wel best, lekker binnen, veel meer ruimte en aandacht. Of onze oudere katten die mening delen valt te betwijfelen. 2 is tot daaraantoe, maar 4 die aan je staart hangen gaat toch wel ver. Ook Bloem wordt het af en toe te gortig. Om alles en iedereen (inclusief onszelf) de nodige rust te geven hebben we de kamerkennel weer van zolder gehaald. Als wij er niet zijn sluiten we ze daarin op. Ook kunnen ze daar rustig eten zonder dat de grotere katten het al op hebben voor hun de kans krijgen.
Een ding hebben ze nog steeds niet geleerd en dat is neusje wassen, na het eten zitten de neusjes vol met blikvoer en dat eraf wassen vinden ze blijkbaar niet nodig.

7 weken
Nu Tinkerbell niet meer voor de kleintjes hoeft te zorgen komt haar normale karakter langzaam boven en het blijkt eigenlijk een heel lief katje te zijn wat graag wat aandacht krijgt. Ze wil nu ook wel spelen. Ook blijkt dat ze waarschijnlijk ooit toch wel gewend was aan een huis, ze loopt zo naar binnen om tegen de 2e deur op te gaan staan. Helaas kan het echt niet, onze andere katten zijn inmiddels te oud om nog aan een volwassen katje te wennen. De vorige keer dat we een volwassen aanloper in huis haalden duurde het 2 jaar voor alles was gewend, dat kan nu niet meer.

De kittens worden in al hun vaardigheden steeds sneller en beter, nog maar weinig plaatsen in huis zijn nog veilig voor ze en de kamerkennel wordt snel te klein voor 4 kleine katjes.
Het wordt tijd dat ze naar een eigen huisje gaan, voor Lewis en Moira zoeken we nog liefhebbers.

We zijn inmiddels al weer een aantal weken verder en zowel Moira als Rosie zijn verhuist naar hun nieuwe plekje. Ook voor Lewis is er iemand geweest, maar helaas voor die persoon, wij geven geen dieren weg alsof het wegwerpartikelen zijn. Ook later was er nog een liefhebber maar die moet eerst een eigen huis hebben. Al met al blijft Lewis dus ook, samen met Ryan.

Samen zijn ze kattenkwaad in het kwadraat en genieten we elke dag weer van hun streken. En geloof me, streken hebben ze, haha.
Langzaam begint ook het eigen karakter zich te ontwikkelen. Lewis is een katje dat zich wel aanpast, maar Ryan heeft duidelijk zijn  eigen mening.

5 maanden zijn ze nu, de tijd vliegt. We zijn heel blij dat we goede tehuizen hebben gevonden voor de 2 dametjes en Lewis en Ryan zijn nog bij ons en blijven ook.

Eigenlijk zijn ze veel te jong van mama gescheiden, 12 weken is een veel betere leeftijd, maar helaas, het ging niet anders. Wachten tot ze onder een auto komen is ook geen optie. Gelukkig zijn de dames tot 10 weken nog bij ons gebleven en hebben ze een hoop geleerd van pleegmama Bloem.

Ook mama Tinkebell is nog bij ons, al komt ze niet in huis, nou ja, in het halletje waar we haar voeren. Een dezer dagen zal ze een bezoekje aan de dierenarts moeten brengen, hoe leuk kittens ook zijn, er zijn er altijd genoeg en het vinden van een goed tehuis is niet zo makkelijk. Je wilt ze wel allemaal houden maar dat kan helaas nu eenmaal niet. Dus voorkomen is beter dan genezen.

Lewis en Ryan hebben nu ook hun plekje in de groep ingenomen. Ze beginnen nu te puberen en vinden niets leuker dan Gail ( een 9 jaar oude Maine Coon poes) pesten. Ryan ontpopt zich tot een echt heel brutaal katje. Hij heeft al meermalen van de grote Coon katers Kiddyo en Boef Boef een pak slaag gehad, maar blijft ze uitdagen. Ach ja, is het gezegde niet "rode en valen bennen  donderstralen" ? Lewis is wat dat betreft verstandiger. Lewis is ook een echte knuffelkat.  Lewis vind het ook fijn als hij 'huidcontact' heeft, met een pootje of met neus.

Tinkerbell geniet van de mooie dagen die we de afgelopen tijd hebben gehad, ze vind het heerlijk om ergens uit de wind in het zonnetje te gaan zitten. Een van haar meest favoriete plekjes is op een schuurdak, vooral als dat dak van golfplaten is gemaakt, die worden ook lekker warm.

Ze wordt ook al luier, ze brengt nu hele dagen door in haar mandje in de schuur en ziet de noodzaak van de jacht niet meer zo nodig in. Ze wordt wel speelser.

Ryan is nog steeds brutaal, maar wil toch wel de nodige knuffelbeurten, een brutale aap dus met een gouden hartje. Vreemd genoeg is hij in de buitenren helemaal niet zo brutaal, eerder een echte held op (witte) sokken. Zijn broer is daar de baas en zelfs al 2x uit de ren ontsnapt...
De coniferen in de ren groeiden door het gaas heen en daar was een stukje gaas weggeknipt. Nu zijn de coniferen geknipt en het gaas weer afgesloten...

Lewis heeft er ook een nieuwe hobby bij: hij bestudeerd het leven en welzijn van onze sprinkhanen. Wat die hier doen leg ik nog wel eens uit...

---